★T a k a h i s a l i s m ★

รองเท้า...

เมื่อตอนเด็กเราอาจจะมีรองเท้าสองคู่ที่เป็นคู่เก่งของเรา

เด็กหญิงจะมีรองเท้าสีดำและสีขาว...

สีดำเอาไว้ใส่ไปเรียนปกติ ส่วนสีขาวเอาไว้ใส่เรียนพละ

ส่วนเด็กชายก็มีสองคู่สีดำกับสีน้ำตาล...

สีดำเอาไว้ใส่ไปเรียนเหมือนกับเด็กหญิง ส่วนสีน้ำตาลเอาไว้ใว่ไปเรียนลูกเสือ

แต่ตอนนี้ละ เรามีรองเท้าคู่เก่งกี่คู่กันนะ?

อาจจะมีไม่กี่คู่ แต่เราก็มีรองเท้ามากขึ้น... เรามีรองเท้าให้เลือกใส่ตามแต่โอกาส

เราอาจจะได้ใส่รองเท้าสวยๆ เข้ากับชุดสวยๆ หรือบางทีอาจจะแค่รองเท้าแตะราคาถูก ที่ถูกใจเรา

รองเท้าที่ดี มักจะพาเราไปเจอกับสิ่งดีๆ เสมอ... มันเป็นคำพูดจากหนังเรื่องหนึ่งที่นานมาแล้ว

แต่เราก็ยังคงจดจำมันได้ดีจนถึงวันนี้ และเราก็เชื่อแบบนั้นเช่นกัน

ในชีวิตคนเราแต่ละคนมีรองเท้าหมุนเวียนสลับสับเปลี่ยนบ่อยจนเราจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคู่ไหนเป็นคู่ที่เราฉันรักหรือว่าเหมาะกับฉันที่สุด

มันก็เหมือนๆ กับผู้คนรอบตัว โอกาส หรือสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต

ผู้คนที่มีหลายรูปแบบ แตกต่าง แต่ก็น่าค้นหา...

ไม่มีใครที่จะเหมือนกันได้ ไม่มีทาง ถึงแม้คนคนนั้นจะมีฝาแฝดก็ตามที

โอกาสอาจมีเข้ามามากน้อยแตกต่างกันไป เช่นเดียวกับผู้คน โอกาสจะไม่มีวันเหมือนกัน

เพราะโอกาสมีแค่ครั้งเดียว ไม่ว่าเข้ามากี่ครั้ง มันก็คือครั้งเดียว ไม่มีทางเหมือนกับครั้งที่ผ่านๆ มา

สิ่งต่างๆ รอบตัวมีทั้งเหมือนและแตกต่าง แต่มักจะแตกต่าง

และถึงแม้จะเป็นของสิ่งเดียวกัน แต่เวลาที่ผลิตเชื่อเถอะว่าไม่มีสิ่งไหนที่เกิดขึ้นมาในเวลาเดียวกัน

เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่หวังไว้...

มันคงบอกไม่ได้ว่าไม่รู้สึกเสียใจ แต่มันก้อไม่มีเวลาให้นั่งเสียใจอยู่ดี

ในเมื่อทางเลือกที่ควรจะมีสอง มันเหลือแค่เพียงหนึ่ง

เพราะงั้น... มันก้อไม่มีทางเลือก...


จริงจริงเมื่อวานอัพเส็ดละ พอกดโพสเน็ตมันก้อด๋อย...

เลยต้องมานั่งเขียนใหม่วันนี้เนี่ยละ...

วันนี้กับเมื่อวานคนละเรื่องกันเลยด้วย อิอิ...


พูดถึง TVXQ กูนี่ต้อง always keep in the FAITH ด้วยมั้ยวะ??

มันไม่มีอะไรไปมากกว่ารู้สึกเสียใจ ที่ต้องเห็นวงที่คิดว่าอยู่ไปอีกนานจบในรูปแบบนี้

ห้าคนกับสองทาง หรือจริงจริงแล้วมันมีแค่ทางเดียว

นี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับห้าคน กับสองทางเลือกแล้วแหละ

เมื่อถึงวันนั้นจริงจริง... ไม่มีอะไรดีไปกว่ารับมันหั้ยได้เท่านั้นแหละ

จะไปต่อสู้เพื่อปกป้องมันก้อคงไม่มีอะไรดีขึ้น..

ในเมื่อคนที่เรารักเลือกที่จะเดินทางนี้....

ปาร์คยูชอน... ตัดสินใจดีแล้วใช่ป่าววะ??

จะไม่เสียใจที่หลังใช่ป้ะ??


ส่วน SUPER JUNIOR ... เด่วพอหมดปีนี้คังอินมันก้อกลับมา

มันคือคังอินนะ... มันไม่ยอมแพ้เพราะเรื่องแบบนี้หรอก

และเพราะมันคือคังอินงัย... เรื่องมันถึงเป็นแบบนี้

แล้วก้ออีทึก... สีหน้าแบบนั้นในคอนที่เซียงไฮ้มันอะไรวะ??

นั่นมันหน้าของปาร์คจองซูไม่ใช่หรอ??

ถ้าเป็น SUPER JUNIOR LEETEUK มันไม่ควรจะมีสีหน้าแบบนั้นดิวะ

แต่ยังไงก้อดีใจนะ ที่ได้เห็นปาร์คจองซูบนเวทีนั้น

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก้อตาม

หวังว่าคอนที่ไทย พี่จะพาอีทึกมานะ ไม่ใช่จองซู...

แต่ไม่ว่าจะจองซูหรืออีทึกก้อรักพี่หว่ะ.. โคตรรักเลย


คนคนนี้ไม่พูดถึุงไม่ได้ละ... มะม่วงอบที่ซีแอทเทิลมันอบกันเป็นเดือนๆ เลยหรอวะ

กลับมาซะทีเถอะหว่ะ คิดถึงลุงแก่ๆ กับเสื้อสีชมพูนะเว้ย

หายดีเมื่อไหร่ก้อกลับมา น้องๆ มันคิดถึง ฮอตเตสเค้าก้อคิดถึง

เข้าใจป้ะวะ... คิดถึง... เจย์

ตอนนี้ดีสาม สาม สิบ สาม นาที จะเช้าแระ

ยังไม่นอน... จิงๆ คือพร้อมนอนละ

แต่ไปบอกทิหั้ยมาอ่านเรื่องเราในบล๊อค ก้อเลยต้องมาอัพ


เรื่องของเรา ... เอาเรื่องไหนดี

ตั้งแต่สิ้นเดือนที่แล้วจนถึงวันนี้ ยังไม่มีเรื่องที่ดีใจเลย

เริ่่มตั้งแต่คะแนนมิดเทอมไรท์้ติ้งที่ห่วยจนแทบจะติดเอฟ

ไม่ต้องถามว่าร้องไห้มั้ย... เพราะรุ้สึกแทบอยากจะตายๆ ไปเลยด้วยซ้ำ

อาจจะเพราะเราทำได้ไม่ดีจิงๆ นั่นแหละ คะแนนถึงห่วยขนาดนั้น

มันผ่านไปแล้ว แล้วเราก้อกลับมาเข้มแข็งได้แล้ว (อย่างน้อยก้อนิดนึง)

เพื่อนเราบางคนเห็นเราเครียดจนต้องช่วยเราทำงาน ก้อต้องขอบคุณมา ณ ที่นี้

แถมยังโดนเราวีนใส่อีกต่างหาก (เพิ่งมารู้จากเมทว่าวีนหน้ากลัวมาก)


เรื่องอะไรหลายๆ อย่างรอบๆ ตัวมันแย่จนรู้สึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรา

มันเหนื่อยมากจนร้องไห้ไม่ออก บางครั้งเมื่อห้านาทีที่แล้วยังหัวเราะอยู่เลย

อีกห้านาทีถัดมาเรารู้สึกอยากร้องไห้... ตลกดี

อยากจะหยิบโทรศัพท์ โทรหาคัยสักคน แต่ไม่รุ้ว่าจะโทรไปเล่ายังงัยดี

มันรู้สึกแปลกๆ ที่โทรหาคัยสักคนนึงเพื่อเล่าว่าตัวเองรู้สึกแย่แค่ไหน

ทุกวันนี้ก้อยังคงรู้สึกอย่างนั้น... มันกดดันตัวเองเกินไปจนรุ้สึกแย่

เหนื่อยเกินคำว่าเหนื่อยนิดหน่อยแล้วแหละ


เมื่อวานพี่อ้อมบอกเราดูเฉื่อยๆ ไม่ค่อยร่าเริง ทั้งๆ ที่พี่อ้อมพูดเรื่องคังทึก

อยากบอกจิงๆ เลยว่ามันเหมือนปลงๆ (ทำเหมือนบวชแล้วเลย)

จิงๆ นะ มันรุ้สึกว่าห่างมากกกกกกกกก วันอยู่แต่กับงาน ทำแต่รายงาน

เวลาดูมันก้อมีอยู่หรอก แต่มันก้อไม่ได้คุยกับใครมากมายอย่างแต่ก่อน

มันเลยรู้สึกห่างๆ ไม่ค่อยรู้สึกอะไร..

อย่างเรื่องเจ (แจบอม) เราก้อช๊อคนะ เพราะหลังๆ ดูแต่ทูพีเอ็มด้วยงัย

แบบไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้น แต่พอเห็น ได้ยินในสิ่งที่เจตัดสินใจ

มันรู้สึกดีอ่ะ รู้สึกรักผู้ชายคนนี้ขึ้นมาทันตาเลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆ

หรือว่าจะมีอะไรกดดันหั้ยเจทำแบบนั้น แต่เราคิดว่าเจย์ทำดีที่สุดแล้ว

ไม่ว่าฮ๊อตเทสคนไหนก้อรุ้ว่าเจรักน้อง รักวงมากแค่ไหน

แล้ววันนี้ฮ๊อตเทส ดารา บุคลากรในวงการออกมาพูดปกป้องเจ

ทุกคนรุ้ว่าเจไม่ได้เลวร้ายเหมือนเมื่อสี่ปีที่แล้ว ทุกคนเข้าใจเจ

และทุกคนก้อยังรอเจกลับมา รวมถึงเราด้วย...



ปล... ไซเวิร์ลฮยอกแจวันที่ สิบ สาม ที่อ่านก้อรุ้ว่าพูดถึงเรื่องคัย

สี่วันที่ฝรั่งเศส โตขึ้นเยอะเลยนะ

และตีสามกว่าลุงไปทำอะไรข้างนอก...

ถึงจะไปวิ่งก้อช่วยดูแลตัวเองนิดนึง เดี๋ยวจะโดนฉุดเอา


ปลสอง... ไม่มีอะไรดีไปกว่าการกลับไปหาเพื่อนสักคนที่รอเราอยู่

อยากกลับบ้านเร็วๆ จัง

เหนื่อยนิดนึง

^___^

ตีสองครึ่งแล้ว... ดึกละเนอะ

วันนี้ตั้งใจจะทำบอดี้ ไรท์ติ้งหั้ยเส็ด ปากดว่า...

ทำไม่ได้... ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ได้ แค่เอสเสง่ายๆ

อ่าาา จิงๆ ก้อไม่ได้ง่ายหรอก แต่เรียนมา รุ้ว่าจะเขียนยังงัย แต่มันเขียนไม่ออก

อยากร้องไห้จริงๆ เลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

กลัวมาก ไม่รุ้ว่ากลัวอะไรหรอกนะ แต่อย่างน้อยก้รุ้ว่าถ้ายังเปนแบบนี้ต่อไป มันจะทำหั้ยเราแย่แน่ๆ

ทำไมเราเปนแบบนี้ละ อ่อนแอรึก้อไม่ใช่

จะว่านี่เปนปกติของเรา ... ปกติมันไม่ได้แย่แบบนี้นะ

ไม่เอาอ่ะ เราไม่อยากได้ตัวเองแบบนี้

ทำไงดี?? ใครก้อได้พาเราออกไปจากอารมณ์แบบนี้ที

กลัว...